Spel-je-mee is een spellingmethode die op onze school al enkele jaren in de meeste klassen wordt toegepast. Ze is vooral nuttig als er voor een bepaald schrijfprobleem niet echt een regel bestaat. Het komt er in hoofdzaak op neer dat er naar analogie gewerkt wordt. Steunwoorden hangen uit in de klas en daarnaar wordt voortdurend verwezen.
 

Eigenlijk is dit taalbeschouwing lang voordat er sprake van was. Want de woorden die de leerlingen leren schrijven, worden eerst geanalyseerd op klankniveau. “Wat klinkt hier niet zoals het geschreven wordt?” is altijd de eerste vraag. Naarmate de leerlingen meer vertrouwd zijn met de methode, weten ze spontaan te vertellen wat de schrijfproblemen van een bepaald woord zijn, zodat ook het leertempo behoorlijk gaat toenemen.
 

Elke leerling heeft ook een individuele bundel bladen met bovenaan dezelfde steunwoorden als die aan de muur. Die bladen zijn genummerd, net zoals de bladen aan de muur, zodat er gemakkelijk kan naar verwezen worden.
 

Een praktijkvoorbeeld: aan het woord activiteit hebben we een hele boterham. Het heeft 2 keer een i van liter. Dus schrijven we het woord op p 6 bij liter, en we schrijven de i in het groen. Het heeft ook een c die klinkt als een k, zoals in cadeau. Dus schrijven we activiteit ook bij cadeau op p 26 en we schrijven de c in groen. Het woord eindigt ook op het achtervoegsel -teit, zoals in elektriciteit. We schrijven het dus nogmaals op p 25 bij elektriciteit, het achtervoegsel in het groen.

We hebben het woord activiteit dus 3 keer geschreven, telkens op het blad met hetzelfde schrijfprobleem. Doordat de steunwoorden uithangen in de klas, kan er ten allen tijde naar verwezen worden.
 

Uiteraard liggen er in de aanvangsklassen andere klemtonen dan in de eindklassen. Dat is ook te merken aan de pagina's met steunwoorden aan de muur.